Kamasutra beurs

Ingezonden door Twan

‘Je moet nu wel beslissen’ zei ik door de telefoon. ‘Wordt lastig’ luidde het korte- voor Ina zo kenmerkende antwoord. ‘Nou ja, ik ga sowieso.’ Het was niet mijn bedoeling om daarmee druk op de blondine uit te oefenen. Maar zo werd het wel opgevat. ‘Heb je al plannen. Of neem je dan iemand anders mee.’ Ik herkende Ina’s toontje. En ik had haar zonder problemen op de kast kunnen krijgen. Een verkeerde opmerking of het noemen van een naam zou meteen consequenties hebben. Ik besloot om het vuurtje niet op te stoken.

Ik vertelde dat het toch zeker al vijf jaar geleden was dat ik voor het laatst naar de erotische beurs in Utrecht was gegaan. ‘Dus ik zou het echt heel leuk en heel spannend vinden als je mee zou kunnen doen.’ ’s Avonds kan echt niet. Frits vindt sowieso dat ik de laatste tijd veel weg ben. Ik wil geen gedoe.’ Ik vertelde dat er ook nog kaarten voor de middag waren. Als we zouden gaan, dan hield dat in dat we al rond het middaguur op de trein zouden moeten stappen. ‘Ik laat het weten’ zei mijn blonde minnares en verbrak de verbinding.

‘Zijn die kaarten er nog?’ Ik besloot om de koe bij de horens te vatten en logde meteen in op de site van de erotische beurs. ‘Heb ze al besteld’ gaf ik door. En om maar meteen door te pakken appte ik ook welke treinverbinding we moesten nemen. ‘Zie je op het station.’ Zo kende ik Ina weer: kort en bondig. Ik zag haar van verre al aan komen fietsen. Op haar nieuwe opoe-fiets met boodschappenkratje voorop. Het enige, dat zou kunnen verraden dat Ina op weg was naar het evenement in de Jaarbeurs waren haar lange, achter haar aan golvende lange blonde haren.

Ook het korte zwartleren jackje dat ze had aangetrokken zou daar een indicatie voor kunnen zijn. Al realiseerde ik me dat ik waarschijnlijk de enige was, die met voorkennis zo naar de blondine keek. In het boodschappenkratje voorop had Ina iets gestopt, wat leek op een weekendtas. Die zij achteloos over haar schouder had gehangen toen zij de trap naar het perron opliep. Onze begroeting op het perron was opvallend onopvallend. Je wist tenslotte maar nooit wie er ook op de trein stond te wachten. Onze woonplaats is- en blijft een klein dorpje.

En het halve dorp doet boodschappen in de gele supermarkt waar Ina werkt. In de verte kwam de wit-blauw-gele rups aanrijden die ons met een overstap naar de Domstad zou brengen. Het stoïcijnse, bijna afstandelijke gedrag van Ina veranderde op slag toen de trein het station uitreed. Na een vlugge blik om zich heen legde ze een hand op mijn bovenbeen. Net iets te dicht bij mijn kruis om nog toevallig te zijn. Mijn hand op ongeveer dezelfde afstand van het hare kreeg gezelschap van die van Ina. Die mijn hand richting haar intieme zone leek te willen sturen.

Mijn vraag of Ina zich op de beurs verheugde kreeg als antwoord dat zij zich op het internet had verdiept in de recensies van voorgaande jaren. En in het programma voor vanmiddag. ‘En die tas?’ vroeg ik. Typisch Ina om niet meteen het achterste van haar tong te laten zien. ‘Een verrassing’ was haar kenmerkende korte reactie. En Ina’s ogen voorspelden onheil. Met de weekendtas over mijn schouder liepen we hand in hand naar het Jaarbeursgebouw. Hoe dichter we bij het complex kwamen, hoe duidelijker het werd dat wij niet de enige bezoekers zouden zijn.

Een bonte schare van best wel nog jong tot redelijk seniorenniveau vormde een rij bij de kaartcontrole. In de grote hal waren links en rechts stands opgebouwd van de grote lingeriemerken. O.a. van het merk waarvan Bianca een verkoopster was. Even dacht ik aan de mogelijkheid dat mijn roodharige minnares misschien wel in die stand zou kunnen staan. Ze was er gretig genoeg voor. Maar toen realiseerde ik me dat Bianca momenteel op een Indonesisch eiland zat. Verderop stonden stands van een paar pornoproducenten.

Alle grote merken waren er. Wat kleinere ook. Waaronder het bedrijfje, waarvoor ik in het verleden meer dan tegenwoordig, voor de camera had gestaan. Ik had de regisseuse niet eens herkend. Tijdens mijn opnames regeerde zij de set met ijzeren hand. En deed dat ook nog eens in een outfit, die mij deed twijfelen aan haar volgens haarzelf heteroseksuele geaardheid. Nu stond ze als ware ambassadrice van haar firma in een niets verhullende outfit. Die zowel aan de voor- als achterkant de scheiding tussen haar billen en schaamlippen duidelijk accentueerde.

‘Hé Marc!’ riep ze boven de menigte uit toen ze mij zag. Ina keek eerst haar, en daarna mij aan. Met een blik van enerzijds verwarring. En anderzijds van verbazing, doorspekt met lichte irritatie. ‘Marc?’ vroeg Ina tussen neus en lippen door. ‘Mijn artiestennaam’ zei ik. De regisseuse kwam haar stand uit, omhelsde mij en gaf drie erg overdreven zoenen op mijn wangen. ‘Long time no see!’ schreeuwde ze boven het rumoer uit. Met in een adem daar achteraan of ze mij binnenkort kon bellen voor een aanstaand project. Ina’s ogen schoten vol vuur heen en weer tussen de regisseuse en mij.

Ze probeerde haar ergernis te verbergen door te gaan snuffelen in de uitgestalde video-omslagen. Vanuit een ooghoek zag ik haar een van de boxen uit de serie trekken en hem aandachtig te bekijken. En hem vervolgens met opengesperde mond aan mij te tonen. Zelfs zonder dat mijn gezicht was afgebeeld was het voor de kenner -en dat was Ina inmiddels- duidelijk dat het mijn harde erectie was, waar een actrice voor de foto haar tong onder had uitgestoken. Met een ‘ik bel je’ draaide de regisseuse zich om en stortte zich op een andere bekende. ‘Zo, dus nog steeds actief…’

Een ding was duidelijk: Ina was daar niet blij mee. Haar irritatie was duidelijk te horen toen Ina vroeg waar de kledingkluisjes waren. Even later beende de langbenige blondine in de aangewezen richting. En kwam daarna zonder jas en weekendtas terug. Via een grote draaideur kwamen we in een van de hallen, die voor de beurs hier en daar in boudoir-stijl waren ingericht.  Boven de gonzende stemmen uit was er ook muziek te horen. Soms gelardeerd met geluidsopnames van van porno. Ook stonden er diverse podia, waar in de loop van de middag shows zou worden uitgevoerd.

In het programma stond precies welke show op welk podium te zien zou zijn. We maakten een rondje. De meeste mensen hadden echt moeite gedaan om zich op hun paasbest te presenteren. Wat in de praktijk inhield dat veel mannen zich opvallend vaak in bdsm-gerelateerde kleding hadden gestoken. Terwijl veel dames zich juist weinig- tot niets verhullende niemendalletjes hadden aangetrokken. Ina’s ogen schoten alle kanten op en het was duidelijk dat de blondine niet alleen onder de indruk was.

Haar ogen- en vooral Ina’s lichaamshouding maakten duidelijk dat er zich een bepaalde fascinatie van haar meester had gemaakt. Wat zich niet alleen uitte in een bovenmatige belangstelling voor uitgestalde lingerie en speeltjes, maar vooral in de manier, waarop zij mij steeds net iets te toevallig aanraakte. En met name de plaatsen waar zij mij aanraakte. Na ongeveer een kwartier werd de eerste show aangekondigd. Een dame van begin dertig wandelde de spotlights in en maakte meteen indruk met het dienblad, waarop een interessante collectie speeltjes was uitgestald.

Na een professionele striptease spreidde de dame een groot badlaken uit op een draaiplateau. Door de wisselende kleuren van de spotlights was de kleur van de diverse speeltjes niet goed te onderscheiden. Maar de kleur zou iedereen ook een zorg zijn. Wat de dame ermee deed was veel interessanter. Met groot gemak wist ze een toch niet misselijke dildo tot ver achter in haar keel te schuiven. Het publiek hing aan haar. Hier en daar zag ik adamsappels nerveus op en neer gaan. Bevochtigd met ruim speeksel begon de niet onaanzienlijke dildo aan een afdaling.

Via flinke borsten ging het richting het kruis van de vrouw. Na wat voorspel, vooral op haar clitoris gericht, schoof de dildo met hetzelfde gemak naar binnen als deze ook in haar keel was verdwenen. Het publiek reageerde enthousiast. Ina leek gebiologeerd. Zelfs toen ik haar vroeg wat zij ervan vond. Maar er kwam geen reactie. Het is nooit met zekerheid te zeggen of het orgasme van een vrouw echt of gespeeld is. Op een enkele uitzondering na heb ik actrices tijdens opnames nooit echt klaar zien komen. Vrouwen kunnen faken. Mannen niet. Dus of het gekreun en gehijg nu echt of gespeeld was….

Wat in ieder geval niet gespeeld was, was de uitwerking op het publiek. Ina leek teleurgesteld dat de show al voorbij was. Mijn vraag of Ina thuis ook zo’n voorstelling zou willen geven werd beantwoord met een moeilijk in te schatten blik. Onder luid applaus verliet de vrouw het podium. We maakten even een rondje en kwamen in een aangrenzende hal terecht. Ook daar was een podium opgericht. Waar twee mannen en een vrouw bezig waren met een kinky-spel. Ina leek weer helemaal in het spel op het podium op te gaan.

Vooral de onderdanige rol, die de vrouw speelde leek indruk te maken. Wat ik eigenlijk helemaal niet van Ina had verwacht, noch bij haar vond passen. Op het moment dat de vrouw op het podium opdracht kreeg om de leren broeken van haar doms te openen en zij twee flinke erecties tevoorschijn haalde leek er geen contact met Ina meer mogelijk. Alsof zij zich op een andere planeet bevond leek de blondine niet eens in de gaten te hebben dat ik over haar billen streek. Ook mijn hand, die zijn weg onder haar broeksband vond leek voor Ina niet te bestaan.

Misschien omdat haar stevige billetjes leken te gloeien. Een hand raakte mijn kruis aan. Het was Ina’s hand. Zonder mij aan te kijken vroeg de blondine wat ik ervan vond. Mijn antwoord: ‘Ik heb zin in je.’ Zoals wel vaker kon ik Ina’s gezicht niet ‘lezen’. Na een intense blik draaide zij zich om en liep weg. Had ik iets verkeerds gezegd? Of gedaan? Mijn geplande achtervolging werd met een handgebaar tegengehouden. Dus richtte ik me maar weer op de show op het podium. Onwillekeurig keek ik zo nu en dan achterom. Vruchteloos. Totdat….. ik Ina aan zag komen lopen. Nou ja, lopen?

Het was een diva, een vamp. Die met haar entree nagenoeg alle ogen op zich wist te richten. Net alleen Ina’s outfit, maar ook de manier waarop zij aan kwam lopen, bijna deinen met absoluut ingestudeerde mannequin-pasjes blaakte Ina van zelfverzekering. Met haar vuurrode spandex jurkje. Strapless en amper lang genoeg om haar kadetjes volledig te bedekken. Haar pumps in een bijpassende kleur maakten het plaatje af. Ina’s jurkje zat strak genoeg om meteen duidelijk te maken dat de blondine geen beha droeg. Tijdens het lopen wipten haar kleine borstjes amper op en neer.

Haar tepels presenteerden zich overduidelijk. Naast zelfverzekerdheid straalde Ina ook sensualiteit uit. Op een niveau dat ik nog niet van haar kende. Genietend van alle aandacht en bewondering kwam Ina naast mij staan. ‘Mooi?’ vroeg ze. Mijn ‘bloedmooi’ viel duidelijk in goede aarde. Toen ik daar aantoe voegde dat ‘ik……’ werd mijn mond gesnoerd. Eerst met een gestrekte wijsvinger, en daarna met Ina’s lippen. Het trio op het podium kreeg een daverend applaus en verdween uit de spotlights. Het verzamelde publiek verspreidde zich weer over de hal. Wij liepen ook verder.

Ina bleef links en rechts complimentjes krijgen. Ze genoot daar zichtbaar van. Ook van de wat minder chique- soms zelfs grovere opmerkingen. Dat de ambiance iets met Ina deed werd wel duidelijk toen ik zei dat het mij niet zou verbazen als zij benaderd zou worden om ook een showtje te geven. Ina’s grote lichtblauwe ogen leken opeens een stuk kleiner en donkerder. Haar reactie op mijn opmerking dat ik ook niet uitsloot dat Ina voor een rol in een erotische film zou worden gevraagd leek daarentegen genegeerd te worden.

We liepen even verder. In een hoek stond weer een stand met allerlei interessante artikelen. In een rek zag ik een verzameling van kousen. Ik wees Ina erop. En had meteen haar aandacht. We vonden een setje, dat met name mij aansprak vanwege de brede, kanten bies. Behoorlijk aan de prijs, maar wat kon mij dat schelen? Amper had ik betaald of Ina maakte de verpakking open. Na haar goedkeuring wilde zij de kousen terugstoppen. Maar ik vond het leuker, geiler, als Ina ze meteen zou aantrekken. Daar was weinig overredingskracht voor nodig.

De blondine stapte uit haar pumps en stak haar voeten een voor een in een kous. En was zich er daarbij duidelijk van bewust dat zij aandacht trok. En Ina leek daarvan te genieten. En ik vermoed dat dat ook de reden was waarom Ina bij het optrekken van de kousen eigenlijk volledig onnodig haar jurkje optrok. Ruim voldoende om daarbij te laten zien dat de blondine ook geen slipje droeg. Jurkje omlaag, pumps weer aan, en daar gingen we weer. Even verderop was de stand van Mr. B.

Voornamelijk gericht op de gay-scène was het niet verwonderlijk dat er -naast lak en leer- ook een aanzienlijke collectie anaaltoys lag uitgestald. Ik wees Ina op een bepaald exemplaar. Ina keek ernaar en pakte hem op alsof ze de anaalplug in wilde schatten. Haar blikken zeiden genoeg. En weer trok ik mijn portemonnee. Ina vroeg of ik de plug in mijn zak wilde stoppen. Eigenlijk had ik op dat moment liever iets anders met de buttplug gedaan. Maar mijn inschatting van Ina was dat dat waarschijnlijk net een bruggetje te ver zou zijn.

Met een blik op de klok werd het duidelijk dat het moment om weer richting het station te lopen was aangebroken. Zelfs tijdens haar wandeling richting de kledinglockers wist Ina nog steeds de aandacht van veel beursgangers op zich te vestigen. Ze genoot er zichtbaar van. Weer net zo onschuldig ogend als op de heenweg kwam Ina de kleedkamer weer uit. Op weg naar het station en in de trein was de blondine opvallend stil. Ina is nooit breedsprakig, maar zelfs voor haar was dit bijzonder. Pas bij de fietsenstalling op het eindstation verbrak Ina op de haar kenmerkende manier het stilzwijgen.

‘Ben zo vreselijk geil!’ Dat waren meteen haar laatste woorden omdat mijn mond en tong verdere uitspraken onmogelijk maakten. We waren beiden in de juiste stemming om daar ter plaatse tot actie over te gaan. Het gure weer en het tijdstip maakten dat helaas onmogelijk. Onder het fietsen noemde ik de dingen die ik met Ina gedaan zou hebben als we tijd hadden gehad. Stilzwijgend dacht Ina er het hare van. Maar ik kende mijn blonde minnares inmiddels goed genoeg om te weten dat zij een aantal van mijn opties voor zich zag.

Bij het afscheid aan het begin van de straat was het vooral de een octaaf lager klinkende stem, die aangaf dat Ina het meende toen ze zei ‘tot heel snel’. Ina’s billen leken bij het wegfietsen meer dan normaal over haar fietszadel heen en weer te gaan.