Op oorlogspad?

Ingezonden door Twan

‘Ben je thuis? Of kan ik je even bellen?’ Toe maar… negen woorden in een berichtje. En dan ook nog eens twee woorden met twee lettergrepen. Dan moest er wel iets bijzonders aan de hand zijn, want Ina staat om een aantal dingen bekend. Maar zeker niet om haar breedsprakigheid. ‘Beide,’ appte ik terug. Nog geen dertig seconden later klonk het harp-geluid dat ik in mijn iPhone aan Ina had gekoppeld. ‘Ja, met mij,’ klonk het totaal overbodig. ‘Even heel snel hoor. Ik heb niet veel tijd, maar ik moet dit even delen!’ Nee maar…. Maar liefst achttien woorden zonder tussenpozen.

Het nieuws moest de blondine wel erg hoog zitten. ‘Ik heb net tijdens de lunchpauze met Yvonne staan roken. Ik moest even nadenken wie Yvonne was. ‘Da’s mijn collegaatje die laatst is gescheiden. Je weet toch wie?’ De naam Yvonne zei mij wel iets, maar ik kreeg er geen gezicht bij voor ogen. ‘Zij heeft mij over haar seksuele uitstapjes verteld,’ ratelde Ina door. ‘Niet te geloven wat zij allemaal opzoekt en meemaakt!’ Ina bekende het er warm van te hebben gekregen. ‘Ben je vanavond thuis?’

Naar waarheid moest ik tot mijn grote spijt zeggen dat ik aan het eind van de middag naar een afspraak moest. Een afspraak, die ik niet kon en wilde verzetten. Dat Ina meteen naar het tijdstip van mijn vermoedelijke terugkeer informeerde, gaf wel aan dat de nood bij haar wel erg hoog was. ‘Toch zeker niet voor negenen,’ sprak ik mijn verwachting uit. Ik kon Ina onder het nadenken tussen haar tanden door sissen. ‘Ga mijn best doen,’ beloofde ze. Ze verbrak de verbinding. Om half acht kwam Ina’s eerste appje.

Haar ‘Hoe gaat het?’ was natuurlijk niet meer dan een vraag of ik op schema lag en dus rond negenen thuis zou zijn. Ik reageerde met een duimpje. Om acht uur kwam een soortgelijke vraag binnen. Weer antwoordde ik alleen maar met een duimpje. Na Ina’s appje van iets over half negen besloot ik niet meteen te reageren. Pas even voor negenen, toen ik al bijna uit de bus zou stappen, appte ik dat het waarschijnlijk toch iets later zou worden. Ina’s onmiddellijke reactie was weer kenmerkend voor haar: ‘KUT!’ Tien over negen appte ik dat ik thuis was. Er kwam geen digitale reactie.

Hoewel de blondine nog geen vijfhonderd meter van mij vandaan woont, klonk nog geen vijf minuten later de bel van de intercom. Na een vluchtige kus in de gang liep Ina meteen door naar de woonkamer. ‘Ja sorry hoor, maar ik moet dit even delen. Ik kan niet lang blijven, want Frits denkt dat ik bij mijn moeder ben.’ Alsof Ina mij een verklaring schuldig zou zijn. ‘Yvonne is gewoon een losbol! Ze neukt er gewoon op los! Ze zegt dat ze sinds haar scheiding aan een inhaalrace is begonnen!’

Het moest Ina allemaal wel heel erg hoog zitten, want haar als zo’n spraakwaterval had ik nog nooit meegemaakt. ‘Wat doet ze dan?’ vroeg ik langzaam. Mijn poging om Ina wat te kalmeren, faalde volledig. ‘Alles! Ze doet alles! Pijpen, neuken, met meerdere mannen, zelfs met een vrouw!’ ‘Dus op die twee laatsten na eigenlijk wat jij dus ook doet.’ Ina keek mij verbaasd en lichtelijk geïrriteerd aan. ‘Het gaat niet om mij. Het gaat om Yvonne,’ bitste de blondine terug. Terwijl wij op de bank gingen zitten, begon Ina aan een bloemlezing over de seksuele escapades van haar collega.

Die zou naar clubs, sauna’s en thuisfeestjes gaan en daar de meest gekke dingen doen. ‘Ja, maar luister nou eens even naar jezelf,’ onderbrak ik de bijna hyper blondine. ‘Jij zegt toch zelf ook dat je met mij pas hebt ontdekt hoe je heerlijk van seks kunt genieten? Ben jijzelf ook niet aan een soort van inhaalslag begonnen?’ De blik in de felblauwe ogen van Ina was moeilijk te omschrijven. ‘Ja, maar…’ Op het risico af dat zij woedend weg zou gaan, confronteerde ik haar ook nog eens met het feit dat Yvonne geen man had achter wiens rug zij dit allemaal deed.

Ina ontstak niet in woede. Ze leek zelfs over mijn woorden na te denken. ‘Maar weet je wat ik het grote verschil tussen jou en Yvonne vind?’ Ina keek mij verwachtingsvol aan. ‘Jij doet het alleen maar met mij.’ Ina lachte opgelucht en leek zelfs een legitimatie voor haar overspel te hebben gevonden. ‘Tenminste… dat denk ik,’ zei ik plagerig. De stomp in mijn buik kwam hard aan. Mijn mond die die van Ina zocht en mijn lippen die de hare vonden tekenden de vrede tussen ons. ‘Waarom wilde je mij hier zo graag over spreken?’ vroeg ik.

‘Ik… ja…. Ik… ja… ik ben er opgewonden van geworden,’ zei Ina met een gelaatskleur, die prachtig contrasteerde met haar haarkleur. Ina’s opwinding kwam tot uiting in de daaropvolgende vrijpartij die veel langer en intenser had kunnen zijn als Ina’s man niet thuis zat te wachten. Die zeker veel, heel veel langer had kunnen duren nadat Ina had gezegd dat Yvonne haar had uitgenodigd om een keertje mee te gaan. Ina had gezegd daarover na te zullen denken. Met een ‘Tot snel’ viel mijn voordeur achter mijn blonde minnares in het slot. Even na elven kwam er nog een appje. ‘Fijn om dit te delen. Heb je morgen nog tijd?’