Waanzin?

Ingezonden door Twan

‘Je bent gek!’ Mijn blonde minnares meende elk van de drie door haar bijna geschreeuwde mening. Alleen was Ina’s emotionele uiting er niet per definitie eentje van pertinente afwijzing. 'Waar gaat dit over?' hoor ik de lezer(es) denken. Ik zal u even meenemen terug in de tijd. Ina’s moeder loopt al tegen de tachtig jaar. Ze woont nog zelfstandig, maar er waren al langere tijd signalen dat een verhuizing naar het verpleeghuis binnenkort noodzakelijk was. Deze verhuizing stond voor aanstaande vrijdag gepland.

Qua afstand bijna een thuiswedstrijd, maar toch moest er een flink uitgedunde huisraad worden verhuisd. Aangezien moeder zelf geen fysieke bijdrage kon leveren, kwam de verhuizing op Ina en haar man neer. In een spontane opwelling had ik aangeboden om een helpende hand te bieden. Ik zag iets in Ina’s ogen dat ik niet helemaal kon plaatsen. Er zat absoluut iets ondeugends in. Mogelijk vond Ina het op de een of andere manier spannend om vrijwel een hele dag samen met haar man en mij door te brengen. Ergens begreep ik die spanning ook wel. Verboden vruchten en zo…

De dag voor de verhuizing was mijn vaste, maandelijkse vrijwilligersdag die ik op kantoor in de hoofdstad doorbracht. Vandaag lagen er niet te veel nieuwe dossiers. Dat kwam goed uit, want ik wilde niet te laat thuis zijn. Ina zou nog langskomen. Zogenaamd om wat papierwerk rond moeders verhuizing door te nemen. Wat natuurlijk alleen maar letterlijk een dekmantel was. Letterlijk een dek-mantel, want op Ina’s echtgenoot na wisten alle betrokkenen dat het alleen maar de wederzijdse dierlijke aantrekkingskracht was die ons weer samenbracht.

Lopend vanaf kantoor naar de bushalte ontspon zich een duivels plan in mijn brein. In een zijstraat van de Leidse straat zat de seksshop, waar ik -vroeger veel vaker dan tegenwoordig- leuke attributen en speeltjes haalde. Ik besloot om daar even binnen te lopen en te kijken of zij iets verkochten waar ik naar op zoek was. Ik werd door een bekende verkoper met zwaar Amerikaans accent verwelkomd. Na een kort bijpraten, vertelde ik hem wat ik zocht: een vibrator voor intern gebruik. Niet zomaar een vibrator, maar eentje waarvan de trilfunctie via een app geactiveerd en gedeactiveerd kon worden. Hij had ze.

Na geholpen te zijn met het installeren van de app en een korte demonstratie liep ik met een grijns van oor tot oor naar de bushalte. Rond 19.00 uur meldde de blondine zich via de intercom. Zelfs in normale, dagelijkse kleding is Ina voor mij een betoverende verschijning. Ik kon bijna niet wachten om haar casual kleding van haar lange, slanke, bijna magere lichaam te ontdoen. Qua tijd beperkt had ons samenzijn niet de explosieve lading die het normaal gesproken had. Niet moe en zeker nog lang niet voldaan, kroop ik uit bed en gaf ik Ina haar neutraal verpakte cadeautje.

Met een blik van verbazing werd het uitgepakt. Bij het bestuderen van het doosje met afbeelding begon Ina te schateren van het lachen. ‘Joh, dit is een…. Ja wat eigenlijk?’ Ik begreep dat de vorm van de vibrator niet direct de associatie met het doel en de functiemogelijkheden duidelijk maakte. ‘Maak maar open,’ zei ik en pakte alvast mijn telefoon. Wat Ina leek te ontgaan, omdat zij het roze, U-vormige speelgoedje uit de verpakking haalde. Ik wachtte totdat Ina de vibrator in haar hand hield en drukte op de app. Tot Ina’s stomme verbazing begon het roze geval te trillen dat het een lieve lust was.

Gierend van het lachen liet de blondine het vibratortje bijna vallen. ‘Joh, hoe werkt dat nou?’ Ik legde de functie en bediening via de app uit en ook dat ik via de app de trilfunctie op meerdere mogelijkheden kon instellen. Zelfs kon voorprogrammeren. Je kon erop wachten; Ina bracht het apparaatje in en vroeg om een demonstratie. Samen probeerden we van alles uit. Harder, zachter, constante trilling, trilling met onderbreking. Ina en haar lichaam reageerden met wisselende intensiteit.

Na deze demonstratie haalde Ina het apparaatje weer tevoorschijn en wilde het na reiniging aan mij teruggeven. Wat ik weigerde. Dan is dit het moment waarop ik de lezer(e)s mee terugneem naar de eerste woorden van dit verhaal. ‘Je bent gek!’ was Ina’s reactie op mijn voorstel om morgen thuis voordat we aan de verhuizing zouden beginnen, het apparaatje alvast in te brengen. ‘En jij dan zeker op afstand…?’ ‘Als jij en ik het daarover eens zijn,’ reageerde ik. ‘Ja, maar dan kun jij dat ding op elk moment aanzetten.’ Ina leek zich dat nu pas te realiseren. ‘Grappig toch,’ zei ik.

Na wat heen en weer gesteggel zei ik dat ik het eigenlijk bloedgeil zou vinden om Ina op die manier op te winden. Zelfs klaar te laten komen. Het leek Ina op dat moment nog even te ver te gaan. Mijn ‘neem hem gewoon mee en besluit morgen pas of je het inbrengt,’ leek een acceptabel compromis. Ongeveer een uur nadat Ina naar huis was gegaan, kreeg ik een appje: ‘Zet hem even aan.’ Ik deed het. Het bleef enige tijd stil. Tot Ina een duimpje appte. Wat volgens mij genoeg zei. Hopend dat Ina morgen zou doen wat ik gevraagd had, droomde ik weg. 

Vrijdagmorgen 08.30 uur. Vanuit de verte zag ik Ina aan komen lopen. Haar man reed vlak achter haar aan in de gehuurde Sprinterbus. Terwijl hij Ina toeterend voorbijreed, besloot ik om meteen maar de proef op de som te nemen. Zogenaamd telefonerend zwaaide ik naar Frits die er geen flauw benul van had dat ik op datzelfde moment ook een bepaalde app activeerde. Als Frits in zijn zijspiegel zou hebben gekeken dan had hij zijn vrouw opeens heel anders zien lopen. Het was duidelijk: de blondine had de verleiding en de spanning toch niet kunnen weerstaan.

Ik besloot om haar daarvoor crescendo te belonen. Ina gebaarde dat ik moest ophouden. ‘Jezus Twan, ik ben nu al nat,’ bloosde Ina, terwijl ze waggelend aan kwam lopen. ‘Ook goedemorgen,’ zei ik met een valse glimlach. Even raakten onze handen elkaar aan. Daarna liep Ina voor mij uit naar de woning van haar moeder. Niemand zag waarschijnlijk wat ik wel zag: een plotseling verkrampt loopje van Ina. Ze keek over haar schouder en articuleerde duidelijk ‘STOP!’ Ik besloot genadig te zijn.

Het eerste deel van de verhuizing hield in dat alle huisraad, waarvoor in het verpleeghuis geen plaats was, afgevoerd moest worden. Tijdens de rit naar de gemeentewerf zaten Frits en ik in de Sprinter. Ina was bij haar moeder gebleven. Volgens de gebruiksaanwijzing had de vibrator geen begrensd bereik omdat die via wifi werkt. Met een smoesje belde ik Ina vanuit de auto. Terwijl ik haar vroeg of er nog een tweede rit naar de gemeentewerf nodig zou zijn, opende ik de bewuste app en activeerde ik de trilfunctie.

Aan Ina’s plotseling veranderende stem was te merken dat er absoluut verbinding was. Tussen een onsamenhangend antwoord door zei Ina dat ik het apparaat uit moest zetten. Dat was geen slim idee. Twee standjes hoger was het maar goed dat mijn telefoon niet op speaker stond. Frits zou de gejaagde ademhaling van zijn vrouw waarschijnlijk herkennen en weten wat er aan de hand was. ‘Alsjeblieft,’ klonk het bijna smekend. Ik besloot om genade te tonen. Bij terugkeer zei Ina’s moeder dat Ina even snel terug naar huis was gegaan.

Frits en ik waren de eerste spullen voor het verpleeghuis aan het inladen toen Ina terugkwam. Haar blik sprak weer boekdelen, maar haar mond liet wat anders zien. Nijdig samengeknepen oogjes moesten irritatie veinzen, maar rood gestifte lippen leken een provocatie te tonen. ‘Was mijn sigaretten vergeten,’ zei Ina als verklaring voor haar thuisbezoek. In het voorbijgaan fluisterde ik ‘en een droog slipje aantrekken zeker’. Blauwe ogen keken mij ondeugend aan. Het kleine kamertje in het verpleeghuis was snel ingericht. Toen bleek ook dat moeder veel te veel spullen mee had genomen.

Er moest alsnog afscheid genomen worden van een stoel en een krukje. Ook niet alle ingepakte kleding kon in de enige kast worden gelegd. Besloten werd om ook de stoel en het krukje naar de gemeentewerf te brengen. De overtollige kleding moest eerst nog even in het schuurtje bij Ina thuis neergezet worden in afwachting van een definitieve beslissing. Frits gooide de contactsleutel van de Sprinter naar mij toe en vroeg of ik de stoel en het krukje weg wilde brengen. Ina stelde voor om dan meteen de dozen met kleding thuis af te leveren. Het klonk heel plausibel en iedereen stemde in.

De lift in het seniorencomplex was sowieso al klein, maar samen met de stoel, het krukje en drie verhuisdozen met kleding stonden Ina en ik letterlijk lijf tegen lijf. ‘Fijn dat je hem ingedaan hebt,’ zei ik welgemeend. ‘Vond het toch wel een geil idee,’ reageerde Ina. We stapten in de bus en deden onze veiligheidsriem om. Ik pakte mijn telefoon. Ina zei mij dat ik het apparaat niet aan moest zetten. Ik stelde via de app de timer in. Wat inhield dat ergens, onderweg, Ina met tussenpozen en in wisselende intensiteit aan de aanwezigheid van het vibratortje herinnerd zou worden.

Het was niet de verkeersdrempel waar ik overheen reed die de blondine deed opveren. Even plotseling al het vibratortje ingeschakeld werd, hield het ook weer op. Ina keek mij verwijtend aan, maar ik hield me van de domme. Mijn telefoon lag immers gewoon tussen ons in. Ik wist dat er over een paar seconden geen ontkenning meer mogelijk was. Het vibratortje zou met korte tussenpozen telkens drie seconden lang heftig gaan trillen. Voor het stoplicht was het bingo! Ina zat op haar stoel te wippen en wiebelen. ‘Twan….’ Meer kwam er niet uit haar.

Net voor het benzinestation kwam de verlossing. Ina’s orgasme liet haar de veiligheidsgordel straktrekken. ‘Uit, uit, uit!’ kermde ze. De app regelde het. Tijdens de rest van de rit werd er niet veel gezegd. Uitgewisselde blikken zeiden voldoende. De erotische spanning was om te snijden. Ik parkeerde de verhuisbus voor Ina’s woning. Met elk een doos liepen we de voordeur in. In de hal was het meteen raak. In no-time had het vibratortje plaats moeten maken voor mijn erectie. We hadden niet veel tijd, maar benutten iedere seconde maximaal. ‘Zeg iets geils tegen me,’ hijgde Ina in mijn oor.

Ik fluisterde te zullen regelen dat Frits en moeder straks weg zouden gaan en wij moeders nieuwe kamer zouden inwijden. Ina’s vagina molk de laatste druppels uit mij. Op weg naar het verpleeghuis was Ina’s vraag weer zo kenmerkend voor haar. En luidde ‘echt?’ Nog geen uurtje later gebeurde in moeders kamertje wat daar waarschijnlijk in jaren, of mogelijk zelfs nog nooit gebeurd was. ‘Mamma heeft echt een nieuw matras nodig,’ zei Ina toen Frits en moeder terugkwamen van de eindinspectie van moeders oude appartement.