Zaterdagochtend

Ingezonden door Twan

Zaterdagochtend 10.00 uur. Zeven dagen voordat het appartement van Ina’s moeder opgeleverd zou worden, had de woningbouwvereniging besloten dat er toch nog het een en ander in en rondom het appartement in de oorspronkelijke staat terug moest worden gebracht. Kennelijk had Ina via haar werk een rolcontainer kunnen regelen, want gewapend met een stofzuiger en een emmer zag ik vanaf het balkon van mijn vriendin Ina in de richting van het appartement lopen. Met in haar kielzog echtgenoot Frits die een lege rolcontainer voorttrok.

Vanaf de zijkant, en even later van achteren, zag ik de blondine in een strakke jeans die duidelijk betere tijden had gekend en een rode hoodie voorbijlopen. Zich er kennelijk niet van bewust dat ik haar aan het observeren was. Hoewel oud en versleten was de strakke jeans nog steeds in staat om de mooie vormen en rondingen van mijn blonde minnares goed te benadrukken. Via de doorgang in de beukenhaag belandde het echtpaar op het terras van moeder. Haar man nestelde zich in een van de tuinstoelen die even later ongetwijfeld in de rolcontainer zou worden gelegd.

Volgens mij was zijn plan om eerst even van het voorjaarszonnetje te genieten. Het liefst onder het genot van een kopje koffie. Nou, -en dat wist ik uit ervaring- dan moest je net bij Ina zijn! Als Frits koffie wilde dan zou hij die toch echt zelf moeten zetten. Vanaf het balkon zag ik Ina in- en uitlopen en het ene deel van de resterende inventaris na het andere op de rolcontainer stapelen en dat alles met de haar kenmerkende snelheid. Even later kreeg Frits duidelijk opdracht om het ding richting de echtelijke woning te sturen. 

Het geratel van de kleine wieltjes over de trottoirtegels gaf aan dat Frits die opdracht ging uitvoeren. Het was, ondanks het vroege tijdstip, ook in het jaar, toch al warm vandaag. En omdat Ina als een wervelwind tekeerging, was het niet zo verbazingwekkend dat zij het warm kreeg. Vanaf het balkon zag ik dat zij de rode hoodie over haar hoofd en blonde haren trok. Wat resteerde was een strak wit topje met spaghettibandjes. Waarvan ik, zelfs vanaf het balkon, kon zien dat ze zo dun waren dat het vrijwel onmogelijk was dat Ina vanmorgen een beha had aangetrokken.

Een observatie die mogelijk was toen Ina op het terras het appartement inkeek, bevestigde mijn vermoeden. Het witte topje zat zo strak dat, zelfs vanaf ongeveer vijftig meter, een tepel duidelijk zichtbaar was. ‘Mooi uitzicht,’ appte ik. Ina haalde haar telefoon uit haar kontzak en las het berichtje. Zich bekeken wetend, keek de blondine om zich heen, maar kreeg mij niet in de gaten. ‘Lekker kontje,’ luidde mijn tweede bericht. Weer speurde Ina de omgeving af. Uiteraard wist ze dat ik de afzender was, maar waar ik haar zat te observeren?

‘Mooi plat buikje ook,’ appte ik, gevolgd door een knipogende emoticon. Ina dartelde over het terras en keek alle kanten op, maar ontdekte mij niet. ‘En zo te zien geen beha,’ vervolgde ik. Ina leek gek te worden. Waar zat ik? ‘Heerlijke borstjes schoonheid. Kon ik ze maar aanraken.’ Waar zit je?’ was Ina’s eerste reactie. ‘Hoog, maar niet helemaal droog meer,’ antwoordde ik bewust dubbelzinnig. Ina had nog steeds niet in de gaten dat ik haar vanuit het aangrenzende complex aan het observeren was. ‘Waar?’ Zo kende ik Ina weer. Geen woord te veel. ‘Op het balkon van…’ 

Meteen zag ik het gezicht van Ina mijn kant op draaien. Mijn opgestoken hand werd enthousiast zwaaiend beantwoord. ‘Niet erg dat ik je bespied?’ 'Nee hoor.’ Dat Ina dat meende, bleek meteen uit het feit dat zij mij haar rug toekeerde en voorover boog. Mij daarmee een riant uitzicht op haar kontje gunnend. Mijn ‘Oef, wat zou ik graag….’ werd met een uitgestoken tong beantwoord. Het geratel van kleine wieltjes maakte een voorlopig einde aan ons spel. Ina en echtgenoot verdwenen via de tuindeur naar binnen. ‘In gedachten zie ik je naakt voor me.’

Met dat berichtje voerde ik de spanning tussen ons verder op. Een paar minuten later kwam Ina’s antwoord: ‘Ik jou ook.’ Ik had duidelijk ‘beet’. ‘Ik zie jouw prachtige stevige borstjes,’ appte ik. Daarbij bewust inspelend op de onterechte kritiek van Ina’s man. Ook zonder reactie van de blondine wist ik dat ik hiermee haar ego en vooral haar vrouwelijkheid streelde dus besloot ik om door te gaan naar het volgende niveau. ‘Ik fantaseer over jouw strakke kontje.’ Een kus- emoticon was mijn beloning. ‘In gedachten zie ik jou weer op het terras van moeder staan en buig je weer voorover.’ Geen reactie.

‘Je draait bewust jouw kontje weer mijn kant op.’ Weer geen reactie. ‘Je weet dat ik naar je kijk en je wilt mij uitdagen.’ Doodse stilte. ‘Je zet je voeten wat uit elkaar.’ Ina bleef stoïcijns. Althans digitaal. ‘Terwijl jij nonchalant en quasi onbewust over je billetjes wrijft, haal ik mijn halfharde lul tevoorschijn.’ Ina reageerde totaal niet, maar omdat de vinkjes bij mijn appjes al heel snel na het verzenden blauw kleurden, wist ik dat mijn blonde minnares nauwelijks kon wachten op mijn volgende teaser. Die luidde dat ik voor me zag dat Ina langzaam haar strakke jeans afpelde.

De vinkjes leken diep donkerblauw te kleuren. ‘Ophouden! Nu!’ Ina had niet duidelijker kunnen zijn. Ik vermoedde dat ik niet zozeer over een grens bij de blondine was gegaan. Ik wist bijna zeker dat er wat anders speelde. Toch lichtelijk opgewonden door het app-spelletje fantaseerde ik erover dat Ina naar het toilet was gegaan en daar had toegegeven aan haar opwinding. Alle appjes daarna bleven onbeantwoord. Sterker nog; op een gegeven moment kwam Ina de tuin uit en liep over het pad pal voor het appartement van mijn vriendin langs. Weer met de rode hoodie aan.

Ze wist heel goed dat ik twee verdiepingen hoger naar haar keek, maar Ina gunde mij geen blik waardig. Schijnbaar vastberaden en in een redelijk tempo beende ze haar eigen straat in. Toen Ina inmiddels wel thuis moest zijn, waagde ik er een nieuw appje aan. ‘Boos?’ Geheel conform haar bekende gedrag reageerde Ina niet. Ik kon me bijna niet voorstellen dat ik iets verkeerds had gezegd of gedaan. Ik kende Ina inmiddels wel aardig en ik wist bijna zeker dat, als ik te ver zou zijn gegaan, dat Ina dat op niet mis te verstane manier wel duidelijk zou hebben gemaakt.

Er moest dus wel iets anders aan de hand zijn. Mijn gelijk werd al snel bevestigd. Vanuit een ooghoek zag ik Ina weer aan komen lopen. Nog steeds in haar rode hoodie en nog steeds met haar zwarte sneakers aan. Wat alleen het verschil met eerder was, was dat Ina haar afgedankte jeans had ingeruild voor… een rokje van spijkerstof. Zou ze? Ik wist dat mijn niet-uitgesproken vraag puur retorisch was. Wat bleek als Ina, inmiddels weer druk bij moeder in de weer, op het terras vooroverboog. En altijd met haar kontje in mijn richting.

Op een voor haar kennelijk veilig moment trok ze haar rokje omhoog. Daarmee er geen enkele twijfel overlatend of zij wel of geen slipje droeg. Eenmaal durfde de blondine het zelfs aan om, toen de rode hoodie weer uitgetrokken werd, zogenaamd toevallig haar topje mee omhoog te trekken. Waarmee meteen duidelijk werd dat de schoonheid behalve haar sneakers, haar rokje en haar topje naakt was! Mijn appje ‘Ik wil je,’ bleef onbeantwoord. Ondanks de blauwe vinkjes. Ook mijn ‘Kom straks naar mij toe,’ leverde geen reactie op. Sterker nog: Ina en haar man waren kennelijk klaar.

Gewapend met een stofzuiger en wat ander huishoudelijk materiaal liep het tweetal op nog geen tien meter afstand langs. Ina’s duidelijk zichtbare tepels waren een graadmeter voor haar gemoedstoestand, maar weer werd mij geen blik waardig gegund. Mij toch redelijk gefrustreerd achterlatend. Onderschat Ina nooit! Zeker niet als zij in een bepaald stadium van opwinding is. Geheel passend bij haar manier van communiceren luidde haar appje: ‘Over een paar minuten.’ Er was weinig fantasie voor nodig om te weten wat de blondine in die vier woorden niet had gezegd, maar wel had bedoeld.

Met een smoes over een dossier dat ik moest bestuderen, verontschuldigde ik me bij mijn vriendin. ‘Kom,’ appte ik. Ina kwam. In meerdere opzichten en op meerdere manieren. 'Heerlijk dit,’ was haar enige uitspraak toen ze heupwiegend door de centrale deur naar buiten liep.